Centrum Dobrej Terapii

Specjalistyczny ośrodek pomocy psychologicznej, psychoterapeutycznej i psychiatrycznej.

Rola miedzi w etiologii i leczeniu depresji – najnowsze polskie badania

Fizjologiczne stężenia miedzi odgrywają istotną rolę w aktywacji zależnych od tego pierwiastka enzymów, zaangażowanych w produkcję i metabolizm dopaminy i noradrenaliny – neuroprzekaźników związanych z regulacją nastroju oraz etiopatogenezą depresji. Ponadto miedź, a w zasadzie równowaga pomiędzy jej zredukowaną postacią (Cu1+) a formą utlenioną (Cu2+), pełni istotną rolę w stresie oksydacyjnym, którego związki z powstawaniem zaburzeń psychicznych (zwłaszcza zaburzeń nastroju) są coraz lepiej udokumentowane. Niektóre wyniki badań sugerują również, iż miedź ma podwójne działanie (hamujące i stymulujące) na plastyczność synaptyczną, której zaburzenia również szeroko opisuje się w aspekcie etiologii depresji. Patologicznym zmianom stężenia miedzi we krwi oraz gromadzeniu jej w organiźmie często towarzyszą objawy psychopatologiczne. Przykładem tego jest choroba Wilsona, z którą wiąże się obniżenie stężenia miedzi w surowicy krwi oraz gromadzenie tego pierwiastka, głównie w mózgu i wątrobie. Zaburzenia psychiczne oraz behawioralne należą do najczęstszych objawów tego schorzenia i w zależności od badań dotyczą 30-100% pacjentów. Niejednokrotnie objawy zaburzeń psychicznych występują jako pierwsze. Wśród objawów tych typowo występują: depresja, drażliwość oraz myśli samobójcze. Pomimo tak licznych przesłanek i potencjalnych powiązań z depresją, do tej pory przeprowadzono zaledwie kilka badań stężenia miedzi w surowicy u ludzi cierpiących zaburzenia nastroju. Wyniki tych badań są niejednoznaczne i często sprzeczne, chociaż według większości z nich osoby z rozpoznanym epizodem depresyjnym mają znacząco podwyższone stężenie miedzi we krwi.

W największym, jak do tej pory, niedawno przeprowadzonym badaniu, obejmującym grupę 114 pacjentów cierpiących na depresję jednobiegunową oraz 50 zdrowych ochotników, zespół polskich badaczy z Zakładu Zaburzeń Afektywnych Katedry Psychiatrii CMUJ (w tym specjalista Centrum Dobrej Terapii – dr hab. n. med. Marcin Siwek) oraz Instytutu Farmakologii PAN, wykazano, że średnie stężenie miedzi w surowicy pacjentów w fazie depresyjnej było niższe od stężenia tego pierwiastka rejestrowanego w grupie kontrolnej, jednak nie była to różnica istotna statystycznie. Stężenie surowicze miedzi nie różniło się również pomiędzy subpopulacjami pacjentów depresyjnych spełniających i niespełniających kryteriów depresji z objawami atypowymi, zespołu melancholicznego, depresji psychotycznej oraz z cechami oporności na leczenie. Oznaczane stężenie miedzi nie wykazywało również korelacji pomiędzy wieloma cechami klinicznymi przebiegu choroby. Jednak u pacjentów w remisji zaobserwowano istotną korelacje stężenia miedzi z takimi cechami jak średnia liczba nawrotów epizodów chorobowych w ostatnim roku oraz czas trwania remisji. Uzyskane wyniki (opublikowane w anglojęzycznym czasopiśmie Biological Trace Element Research) mogą stanowić istotne źródło wiedzy na temat roli miedzi w patofizjologii MDD. Jednak niespójność wyników dotychczasowych doniesień naukowych wymaga prowadzenia dalszych badań w tym obszarze i nie pozwala na razie na wyciągnięcie praktycznych, przekładających się na postępowanie kliniczne wniosków.

dr hab. n. med. Marcin Siwek

Doktor habilitowany nauk medycznych, specjalista psychiatra. Absolwent studiów na Wydziale Lekarskim UJ CM. Kierownik  Zakładu Zaburzeń Afektywnych Katedry Psychiatrii UJ… »

Inne artykuły:
Przeczytaj również:
Przeczytaj poprzedni wpis:
ADHD u osób dorosłych – co to oznacza, jak diagnozować, jak leczyć – wywiad radiowy z naszym specjalistą

Jakie są objawy ADHD u dorosłych? Czy istnieją narzędzia do diagnozowania tej jednostki chorobowej? Co może zrobić otoczenie osoby z…...

Zamknij