Centrum Dobrej Terapii

Specjalistyczny ośrodek pomocy psychologicznej, psychoterapeutycznej i psychiatrycznej.

Hiponatremia – możliwe powikłanie leczenia przeciwdepresyjnego

Leczenie depresji jest często procesem długotrwałym – w przypadku pierwszego jej epizodu przyjmowanie leków przeciwdepresyjnych powinno trwać od kilku do kilkunastu miesięcy. Natomiast u pacjentów z depresją nawracającą farmakoterapia trwa wiele lat albo też (w zależności od indywidualnej sytuacji i zaleceń lekarza) jest ona prowadzona bezterminowo. Takie długotrwałe stosowanie leków przeciwdepresyjnych najczęściej jest bezpieczne, może jednak niekiedy wiązać się z występowaniem różnorakich zmian w organizmie. W większości przypadków nie są one groźne, ale istnieje ryzyko rozwoju komplikacji. Przykładem tego może być zespół nieprawidłowego uwalniania hormonu antydiuretycznego (ADH, inaczej: wazopresyny). Nadmierne wydzielanie ADH pociąga za sobą zatrzymywanie wody w organizmie, przy jednoczesnym wydalaniu jonów sodu, niekiedy skutkując spadkiem stężenia tego jonu we krwi, nazywanego hiponatermią. Stan ten może narastać powoli i początkowo powoduje z reguły bardzo nieswoiste objawy (np. nawracające bóle i zawroty głowy, męczliwość, mdłości, biegunki). Natomiast hiponatremia znacznego stopnia wiąże się z rozwojem niebezpiecznych objawów neurologicznych i zaburzeń świadomości (np. drgawki, dezorientacja, pobudzenie, ślinotok, niezborność ruchów, śpiączka itp.).

Hiponatremia rozwijająca się po lekach przeciwdepresyjnych, jest najczęściej efektem kumulacji licznych czynników ryzyka. Należą do nich m.in.:

  • mechanizm działania leku przeciwdepresyjnego (ryzyko dotyczy zwłaszcza inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny oraz serotoniny i noradrenaliny),
  • liczne poważne choroby somatyczne (np. cukrzyca, zaburzenia czynności tarczycy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, niewydolność nerek),
  • czynniki środowiskowe (np. wysoka temperatura otoczenia),
  • czynniki związane z samym pacjentem (płeć żeńska, starszy wiek, wyjściowe niskie stężenie sodu we krwi, ciąża),
  • stosowanie innych leków (np. diuretyki tiazydowe, leki przeciwpadaczkowe – głównie karbamazepina, leki przeciwpsychotyczne, niesterydowe leki przeciwzapalne i inne).

Z powyższych względów ważne jest aby pacjenci (zwłaszcza w wieku starszym, z innymi niż psychiatryczne chorobami i biorący w związku z nimi różne leki) informowali lekarza psychiatrę o pojawianiu się niepokojących i nieustępujących lub szybko narastających objawach fizykalnych. U tych pacjentów konieczne jest również regularne sprawdzanie stężenia sodu we krwi.

dr hab. n. med. Marcin Siwek

Doktor habilitowany nauk medycznych, specjalista psychiatra. Absolwent studiów na Wydziale Lekarskim UJ CM. Kierownik  Zakładu Zaburzeń Afektywnych Katedry Psychiatrii UJ… »

Inne artykuły:
Przeczytaj również:
Przeczytaj poprzedni wpis:
Jakie jest ryzyko picia alkoholu podczas farmakoterapii?

Łączenie alkoholu z lekami psychotropowymi wiąże się z szeregiem zagrożeń. Niektóre z tych leków nasilają niekorzystny wpływ alkoholu na organizm.…...

Zamknij